Adolf Schroeter

Adolf Karol Schroeter, występujący także jako Schröter, urodził się 10 kwietnia 1857 roku w Kaliszu. Był teologiem i pastorem luterańskim, synem Ernesta, nauczyciela, i Ernestyny z Bierwagenów oraz bratem Pawła. W 1877 roku ukończył studia teologiczne na Uniwersytecie w Dorpacie i należał do Konwentu Polonia. Ordynację na pastora przyjął 20 maja 1883 roku. Pracował jako wikariusz warszawskiej parafii ewangelicko-augsburskiej św. Trójcy, administrował parafiami w Sobiesękach i Prażuchach, a w latach 1893-1904 był proboszczem w Turku.

W Turku jako pierwszy wprowadził język polski do nabożeństw ewangelickich i założył Towarzystwo Muzyczne „Lutnia”. W 1904 roku został pierwszym polskim prefektem ewangelickim i uczył religii w Gimnazjum im. Mikołaja Reja w Warszawie. Podczas I wojny światowej deportowano go do Rosji, gdzie prowadził działalność religijną w tamtejszym kościele ewangelickim. Zmarł nagle 3 czerwca 1916 roku w Moskwie. W 1928 roku został pochowany na Cmentarzu Ewangelicko-Augsburskim w Warszawie.

Na podstawie artykułu „Adolf Schroeter” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.