Daniel Pawłowski

Daniel Pawłowski herbu Jastrzębiec urodził się 24 grudnia 1627 roku na Wołyniu, w rodzinie ruskiej. Na katolicyzm łaciński przeszedł w kolegium jezuitów w Ostrogu, a do zakonu wstąpił w Krakowie w 1642 roku. Święcenia kapłańskie przyjął w 1654 roku w Poznaniu. Był jezuitą, filozofem, teologiem i pisarzem teologicznym.

W latach 1655-1658 przebywał w prowincji niemieckiej, gdzie odbył trzecią probację oraz wykładał dialektykę i logikę. Po powrocie do Rzeczypospolitej nauczał między innymi w Kaliszu, Poznaniu, Lwowie i Krakowie. W Kaliszu był profesorem kontrowersji, a później prefektem kolegium jezuickiego. W Jarosławiu pełnił funkcję instruktora trzeciej probacji. Do jego dzieł należą „Locutio Dei ad cor religiosi”, „Conceptus duo admirabiles. Meridies ante ortum” oraz biografia Kaspra Drużbickiego. „Locutio Dei ad cor religiosi” miało około 30 wydań w Polsce i Europie, także w innych językach. Pawłowski zmarł 21 sierpnia 1673 roku w Rawie.

Na podstawie artykułu „Daniel Pawłowski (jezuita)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.