Ignacy Daum

Ignacy Daum, używający także pseudonimów „Michał”, „Zygmunt”, „Ignacy” i „Otto”, urodził się 17 października 1869 roku w Kaliszu. Ukończył tam szkołę średnią, po czym rozpoczął studia na Uniwersytecie Warszawskim. Za działalność wśród radykalnej i socjalistycznej młodzieży został w 1893 roku wydalony z uczelni. Później wyjechał do Paryża, gdzie studiował medycynę na Sorbonie i działał w organizacjach polskich socjalistów. Dyplom uzyskał w 1899 roku.

Po powrocie do kraju pracował jako lekarz w kopalni „Kazimierz” i działał w Polskiej Partii Socjalistycznej. Kierował jej komitetami robotniczymi, prowadził agitację wśród robotników i uczestniczył w działalności Organizacji Techniczno-Bojowej. W grudniu 1905 roku zorganizował i kierował Republiką Starachowicką. Po aresztowaniu i zwolnieniu z więzienia opuścił kraj, a od 1907 roku przebywał we Francji. Pracował tam jako lekarz, działał w miejscowej sekcji Francuskiej Partii Socjalistycznej i Lidze Praw Człowieka. Był inicjatorem powołania Uniwersytetu Ludowego w Saint-Claude, gdzie zmarł 15 marca 1932 roku. W 1931 roku otrzymał Krzyż Niepodległości z Mieczami.

Na podstawie artykułu „Ignacy Daum” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.