Zbigniew Antonowicz

Zbigniew Antonowicz urodził się 14 listopada 1894 roku w Kaliszu. Uczył się w tamtejszym gimnazjum, a następnie w szkole realnej. W 1914 roku rozpoczął naukę na politechnice moskiewskiej, a rok później jako ochotnik wstąpił do Legionu Puławskiego. Został ranny podczas walk, a po powrocie do zdrowia wznowił studia. W 1918 roku wrócił do Polski i służył w Wojsku Polskim. W czasie wojny polsko-bolszewickiej pracował w Intendenturze DOK Łódź, później pełnił służbę w jednostkach saperów oraz w Samodzielnym Referacie Informacyjnym Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I.

W 1935 roku, z powodu pogarszającego się stanu zdrowia, został przeniesiony do rezerwy. Pracował jako zastępca dyrektora ds. administracyjnych Stoczni w Modlinie, a w maju 1939 roku ponownie powołano go do służby czynnej. Po agresji ZSRR na Polskę został aresztowany i osadzony w obozach w Putywlu oraz Kozielsku. Między 4 a 7 kwietnia 1940 roku został zamordowany w Katyniu. Był kapitanem saperów, działaczem niepodległościowym i kawalerem Orderu Virtuti Militari. Pośmiertnie mianowano go majorem. Był żonaty z Bronisławą ze Starzyńskich i miał troje dzieci.

Na podstawie artykułu „Zbigniew Antonowicz” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.